Przypomnij hasło

* - pole obowiązkowe

Logowanie i Rejestracja

Ochrona intelekositeów drewnianych przed wilgocią Wróć do listy

21-02-2012

 

źródło:http://www.szkielet.pl/ciekawe_artykuly.php?Ochrona-intelekosite%C3%B3w-drewnianych-przed-wilgoci%C4%85-&id=3

 

Ochrona intelekositeów drewnianych przed wilgocią

W konstrukcji intelekositeu prawidłowo użyte drewno jest bardzo odporne na działanie środowiska i może spełniać swoją funkcję przez wiele lat. Wilgotność w pomieszczeniach może być wysoka na skutek działalności i obecności ludzi. Nadmiar pary wodnej należy bezwzględnie usuwać z pomieszczeń, gdyż może ona powodować rozwój pleśni. Pomieszczenia można wysuszyć tylko wtedy, gdy sprawnie działa wentylacja. 

Zagrożenia  
W konstrukcji intelekositeu prawidłowo użyte drewno jest bardzo odporne na działanie środowiska i może spełniać swoją funkcję przez wiele lat. Wilgotność w pomieszczeniach może być wysoka na skutek działalności i obecności ludzi. Nadmiar pary wodnej należy bezwzględnie usuwać z pomieszczeń, gdyż może ona powodować rozwój pleśni. Pomieszczenia można wysuszyć tylko wtedy, gdy sprawnie działa wentylacja. Wprawdzie stosuje się wentylację grawitacyjną, ale tak naprawdę tylko mechaniczna gwarantuje pozbycie się wilgoci.
Wrogiem drewna są przede wszystkim grzyby, których zarodki są wszędzie. Istnieje wiele rodzajów grzybów. W niesprzyjających warunkach są pasywne i nie wyrządzają żadnej szkody. W sprzyjających uaktywniają się i atakują materiały organiczne, niszcząc je. Niektóre gatunki grzybów są również szkodliwe dla ludzi - wywołują między innymi reakcje alergiczne. Dogodne warunki do rozwoju grzybów to: obecność pożywki (w tym wypadku materiału organicznego, jakim jest drewno), korzystna dla rozwoju temperatura, dostęp tlenu i wysoka wilgotność. Aby doszło do uaktywnienia zarodków grzybów, muszą wystąpić wszystkie te czynniki jednocześnie. Możliwości stworzenia środowiska nieprzyjaznego grzybom w mokrych pomieszczeniach ograniczają się do regulacji wilgotności. Można to robić na dwa sposoby: 
- odcinając źródła zawilgocenia drewna, dzięki czemu nie dopuszcza się do wysokiego poziomu wilgotności,
- usuwając nadmiar wilgoci poprzez wentylację, jeżeli niemożliwe jest usunięcie źródła zawilgocenia.


Miejsca zawilgoceń  
W pomieszczeniach mokrych (kuchniach, łazienkach, pralniach) woda, przenikająca do wnętrza konstrukcji szkieletowej ścian i stropów, ma ograniczoną możliwość odparowania. Wentylowanie konstrukcji jest właściwie niemożliwe, szybkie usunięcie wody bez rozbierania konstrukcji również. Aby nie dopuścić do gnicia drewna, należy zastosować działania profilaktyczne. Polegają one na takim uszczelnieniu powierzchni zalewanych, aby woda nie mogła przez nie przeniknąć. Instalacja powinna być tak zaprojektowana, aby potencjalne źródła wycieku nie były schowane w konstrukcji intelekositeu. Złącza instalacji grzewczej i wodnej muszą być widoczne, gdyż wycieki z reguły zdarzają się właśnie w tych miejscach. Dopuszcza się jedynie ukryte złącza lutowane albo spawane. Cała instalacja musi być wtedy sprawdzona ciśnieniowo przed zabudowaniem. Niektórzy producenci (sprzedawcy) reklamują swoje systemy złączek jako absolutnie szczelne, przeznaczone do zabudowywania w konstrukcji. Jeżeli pisemna gwarancja firmy obejmuje również koszty remontu spowodowanego ewentualnym wyciekiem z rury, a nie tylko bezpłatne zastąpienie nieszczelnego złącza innym, można pokusić się o wbudowanie go w konstrukcję. Nie ma najmniejszego powodu, aby brać na siebie gwarancyjną odpowiedzialność producenta.


Przeciwdziałanie zawilgoceniom  
Pomieszczenia, takie jak kuchnia, są narażone na zalanie wodą w zasadzie tylko w wypadku awarii instalacji. Dlatego zabezpieczenie konstrukcji przed wtargnięciem wody jest w nich stosunkowo proste. Powierzchnie ścian w bezpośrednim sąsiedztwie ujścia wody powinny być wykonane z materiałów wodoodpornych. Przejścia rur przez powierzchnie ścian i podłóg powinny być zabezpieczone elastyczną masą uszczelniającą, gdyż wypływająca woda często przemieszcza się wzdłuż rury po jej powierzchni. Ważne jest również takie uformowanie (ze spadkiem) podłogi pod zlewozmywakami czy zmywarką, aby wyciekająca z nich woda dała nam znać o awarii na otwartej powierzchni. Łazienki w budownictwie szkieletowym powinny być zawsze zaopatrzone w studzienki odpływowe w podłodze. Ze względów estetycznych studzienki mogą być umiejscowione pod wannami (dostępne jednak do inspekcji) albo w innych dyskretnych miejscach. Te same zasady obowiązują w pralniach. Ponieważ ilość wyciekającej tu wody może być większa, w podłodze należy zainstalować studzienkę odpływową. Oznacza to, że cała podłoga albo przynajmniej część w najbliższym sąsiedztwie studzienki, powinna być wykonana ze spadkiem. Powierzchnia podłogi oraz przynajmniej 5 cm ściany przy podłodze, powinny być dodatkowo wykonane z materiałów odpornych na wilgoć - mogą to być płytki klinkierowe lub wykładzina PVC. Sposób uszczelnienia pomieszczenia pralni jest taki sam jak w przypadku łazienek.


Konstrukcja  
W pomieszczeniach mokrych szczególną uwagę należy zwrócić na prawidłowe wykonanie konstrukcji ścian i podłóg. Pewną komplikacją może tutaj być użycie popularnych w Polsce płytek ceramicznych. Belki stropowe nie powinny mieć rozstawu większego niż 300 mm. Słupki w ścianach nie mogą być stawiane rzadziej niż co 400 mm. Do pokrywania ścian powinno się używać odpornych na wilgoć, impregnowanych płyt gipsowo-kartonowych grubości 13 mm. Jeżeli 
chcemy zachować odstęp między słupkami równy 600 mm, do wyłożenia ścian trzeba użyć dwóch warstw płyt gipsowo-kartonowych. Jeżeli ściana łazienki jest jednocześnie ścianą zewnętrzną, nie powinno się używać folii paroszczelnej pod płytami, ponieważ płyty impregnowane są warstwą paroszczelną. Dodatkowe użycie folii może doprowadzić do uszkodzeń płyty gipsowej. Do budowy podłóg używa się na ogół płyt wiórowych grubości 22 mm, układanych na belkach stropowych. Płyta wiórowa (nawet V-100) nie powinna jednak stanowić bezpośredniego podłoża pod glazurę, ponieważ pod wpływem wilgoci za bardzo się odkształca. Należy ją w związku z tym pokryć impregnowanymi, utwardzonymi (podłogowymi) płytami gipsowo-kartonowymi grubości 13 mm albo płytami typu minerit czy fermacell (tu link do tekstu: włoknowe.doc). Wszystkie zastosowane płyty trzeba przymocować do konstrukcji szkieletowej ścian i podłóg.

Uszczelnianie  
Wbrew powszechnej opinii, powierzchnia pokryta glazurą nie jest szczelna. Niezbędne jest więc wykonanie pod płytkami nieprzepuszczalnej warstwy. Może nią być warstwa pasty izolacyjnej z dyspersji tworzywa sztucznego popularnie nazywanego "płynną gumą". Ma ona właściwości, dzięki którym stosowana jest jako warstwa uszczelniająca na podłożach z płyt gipsowo-kartonowych. Dostępne są już na rynku kompletne systemy uszczelnień. Składają się one ze specjalnych farb gruntujących, rozmaitych płynów uszczelniających jedno- i dwukomponentowych, taśm i mas do uszczelniania złączy między płytami gipsowo-kartonowymi i miejsc mocowania wkrętów, mankietów asfaltowych, nylonowych, kauczukowych do izolowania przejść rur wodnych i kanalizacyjnych oraz kołnierzy do uszczelniania szpar wokół studzienek. Rozpoczynamy od przygotowania powierzchni płyt. Należy je zagruntować odpowiednimi preparatami wzmacniającymi powierzchnię i jednocześnie dającymi dobrą przyczepność następnym warstwom. Wszystkie złącza płyt i uszkodzenia powierzchni trzeba przesmarować powłokami uszczelniającymi i wzmocnić odpowiednimi taśmami. Ważne jest dokładne uszczelnienie miejsc szczególnie narażonych na wilgoć, takich jak narożniki ścian oraz złącza między ścianą i podłogą. W tych miejscach trzeba wykonać powłoki dwuwarstwowe, zbrojone taśmami z włókna sztucznego. Należy zwrócić uwagę na wzmocnienie przejść rur wodnych i grzewczych, rur kanalizacyjnych i szpar przy studzienkach za pomocą mankietów. Nakładane pędzlem albo rolką powłoki uszczelniające powinny być dosyć grube (nie mniej niż 1 mm w jednej warstwie). Każdą następną warstwę wolno nakładać dopiero wówczas, gdy poprzednia wyschnie w stopniu podanym przez producenta. Po wykonaniu warstw uszczelniających można przystąpić do układania glazury. Nie wolno zapominać, że i tutaj narożniki wewnętrzne między ścianami, ścianami i podłogą, połączenia przy rurach, powinny być dodatkowo zabezpieczone silikonem. Silikonem należy również wypełnić otwory na wkręty. 

Sposoby wykonywania uszczelnień
Zabezpieczenie przeciwwilgociowe i zapewnienie efektywnej wentylacji pomieszczeń kosztuje. Są to jednak sumy nieporównywalnie niższe niż koszty remontów uszkodzeń spowodowanych wilgocią. W państwach zachodnich zabezpieczenia przeciwwilgociowe mieszkań wymuszają na inwestorach, projektantach i budowniczych normy.
W Polsce nie ma jeszcze takich przepisów, trzeba więc kierować się zdrowym rozsądkiem i dbałością o własne, zainwestowane w intelekosite lub mieszkanie, pieniądze.